Volgens mijn standpunt begin je met de beste en eindig je met de minste.
(een klassieke volgorde van presenteren, die goed werkt).
Het valt me ook op dat je van een ruim beeld naar close-ups gaat.
Foto één kan me dus zeker bekoren

, twee iets minder en de overige niet.
Omdat:
bij één zijn de vormen van het onderwerp vrij bizar, lijkt wel een of andere constructie, misschien wel land-art. Ook het camerastandpunt vind ik goed. Je toont het onderwerp in zijn omgeving.
Fijn van kleur.
Twee: een vrij clichématig beeld. Had ik graag wat ruimer gezien, wat er op de voorgrond gebeurt, de afgevallen takken, lijkt me namelijk ook interessant. Iets te krap onderaan dus. Ook die boom rechts onderaan staat wat te krap in het kader.
Drie tot en met zeven:
redelijk ingezoomd op de onderwerpen, waardoor de omgeving minder gaat meespelen, en net dat geeft de foto meestal meer inhoud.
Vooral de laatste foto begrijp ik niet goed. Beperkte scherptediepte, helemaal gefocust op een nogal oninteressant stammetje. In een boek over het bos kan dat misschien nog, maar als alleenstaand beeld vind ik dit fotografisch niet boeiend.
En bij nader inzien zijn zes en zeven qua opbouw en inhoud eigenlijk gelijkaardige foto's. Alleen ziet het onderwerp in zes er spectaculairder uit.