Hai DPZ-ers,

Ik ben de laatste tijd veel bezig met straatfotografie, puur omdat ik het ontzettend leuk vind, en je er veel van kan leren over de momenten waarop je kan fotograferen, en wat interessant is.
Toen net postte ik op een ander forum deze foto: (staat hier ook in snapshottopic, excuses voor croospost)


Snapshot by n€traaM, on Flickr

Daar kreeg ik de volgende reactie op:

En dat durf ik niet.
Hoe kan je mensen dichtbij benaderen, zonder dat zij zich bedreigd voelen of qua houding en gezicht heel afwijkend staan/reageren?

Met de analoge camera heb ik er al minder last van dan met de 60D, maar dan nog vind ik het vervelend om bij mensen mijn camera in hun snufferd te duwen.

De beelden die Paul79 als straatportretten in het Straatfotografietopic zet, ik vraag me echt af hoe hij dat doet (om even een naam en voorbeeld te nomen), ik denk dat ik allang, òf het ziekenhuis in was geslagen, òf een Canon 60D of Petri 7s kan laten repareren...

Kortom: Hoe doe je zoiets?

Mijn dank is groot,

Maarten

Ben er zelf ook een beetje mee bezig... Ik probeer me bezig te houden met naar het beeld te kijken, niet naar de poppetjes die er in staan. Dan helpt het als je niet meteen na de foto op je LCD gaat koekeloeren, maar gewoon ff langer door de camera blijft kijken. Wellicht ontstaat er nog een betere situatie.
Een flinke groothoek wil ook helpen, dan hebben de mensen niet door dat ze in beeld staan.
Oefenen in een dierentuin... Iedereen loopt daar met een dikke camera rond, val je sowieso minder op.

En bij deze foto vind ik het niet storen dat je wat meer afstand hebt, het beeld is gewoon af zo.

O ja, check ook het filmpje in dit bericht.

Wat is benaderen? Wil je een in de camera kijkend portret en ze dus aanspreken, of wil je straatfotografie waar ze onderdeel van zijn?

Gewoon doen alsof je niet die mensen fotografeert. Dus niet die mensen gaan aankijken maar ergens anders heen kijken als je niet door de zoeker kijkt, en als je wel door de zoeker kijkt niet je camera recht op de mensen richten maar ze wat meer in de hoeken van je beeld plaatsen (is vaak ook beter voor de compositie).
En soms hebben mensen wel door dat je ze fotografeert. Of ze reageren dan op jou of ze gaan in de camera kijken, meestal niet iets wat je wilt, maar soms negeren ze je ook gewoon. Ik zou gewoon lekker gaan fotograferen, jij hebt net zoveel recht om foto's te maken op straat als anderen dat hebben om daar te lopen.

En die mensen die Paul79 heeft gefotografeerd heeft ie gevraagd om te poseren, dat kan jij ook wel natuurlijk

Als je dat soort foto's ongeposeerd wilt maken moet je gewoon een brutale klootzak á la Bruce Gilden zijn. Dat zal je waarschijnlijk nooit worden en het is ook de vraag of je dat moet willen.

en belangrijk: je moet het zelf vooral ook normaal vinden en dat uitstralen. Als je als een hond die net alle fotoboeken heeft kapotgevreten in je mandje droevig zit te kijken, dan bevestig je de gedachten van die mensen alleen maar.

Going candid is een gratis ebook dat hierop ingaat (downloaden op http://book.85mm.ch/GoingCandid.html). Er staan ook wat youtube filmpjes gelinkt en wat de man daar doet is in een paar stappen:
- klaarstaan voor je shot
- de foto nemen
- geen oogcontact met wie je gefotografeerd hebt
- meteen doorlopen.

Bijna iedereen die op de foto staat kijkt dan ook verbaasd achterom wat de fotograaf geschoten heeft, en als ze zich omdraaien is hij al weg. Het is een techniek die voor hem prima lijkt te werken.

(even los van de hele discussie of je toestemming wilt vragen en dingen als modelreleases. Het ging me hier even over hoe het *kan* en hoe die persoon het doet)

Wees vriendelijk, wees duidelijk en wees snel. En wees niet bang om eens een keer nee te horen.

Vriendelijlheid helpt bijna altijd en overal.
Met duidelijkheid laat je de mensen meteen weten wat je wilt en waarvoor je het wilt. Weten zij meteen waar ze aan toe zijn.
Wees snel, doe over de twee bovenstaande punten geen kwartier, want dan sta je alleen.

In het begin was ik er ook te bang voor. Wilde de foto's maken zoals ze waren. Durfde de mensen ook niet aan te spreken.
Tot ik een fotograaf van de krant een keer de mensen zag neerzetten. Zag de dag erna zijn foto en dacht: "dat werkt veel beter, dat moet ik ook gaan doen."
En ben dat vervolgens ook gaan doen. In het begin was dat wel angstig en vreemd, maar inmiddels heb ik de directeur van de Shell en de KLM rustig naast elkaar gezet en gezegd dat ze even moesten wachten omdat die van Akzo er ook nog bij moest maar die moest ik nog halen. En als je het normaal en duidelijk, maar bovenal vriendelijk doet, lukt dat ook nog.

Ga gewoon de straat op en spreek mensen aan. Zorg dat je je beeld in je hoofd hebt en zet die mensen gewoon neer. Lukt het de eerste weken niet, dan laat je hier geen beelden zien. Op een gegeven moment lukt het je wel naar tevredenheid en ben je weer wat verder.

Al dat stiekeme gedoe vind ik vaak toch wat overdreven

Dat kan ook. Het levert andere foto's op vermoed ik. Niet noodzakelijkerwijs betere of slechtere.

Het ligt er net aan wat je zoekt. De verrassende spontaniteit is weg, maar als je het goed doet, dan krijg je er wel betrekking bij terug. Op beide manieren kun je goede foto's maken, het is maar net wat bij je past

Het is alleen geen straatfotografie meer maar portretfotografie.

grappig methafoor

Foto nemen, camera iets opzij richten (zodat mensen uit beeld zijn) en dan pas je camera van je oog halen. Men weet immers niet wanneer je afdrukt, tenzij je met een bronica op straat staat.
Als men je toch gespot heeft, weer je camera in die richting en daarna opkijken alsof je ze net heb opgemerkt.. en ze aankijken of ze WEER in de weg staan.

Ook leuk is om alvast klaar te staan met de camera voor je hoofd en wachten tot ze je beeld inlopen. Levert vaak het amusante "oh sorry sta ik in beeld?" op

Er zijn dus vele manier, zoals je hier boven kunt lezen.
Ik vind het voor mezelf wel belangrijk om contact te maken, dat kan voor, tijdens of na het fotograferen zijn. Het gaat er denk ik om dat je een manier vind die bij je past. En het dan vooral gewoon gaan doen, heel veel uren op straat doorbrengen. Zorg wel dat je je camera goed kent, dat kan in je voordeel werken, zodat je snel kunt reageren. Voor mij geld: Stop thinking start doing, Zodra ik begin te denken wat er kan gebeuren op het moment dat ik een foto van iemand maakt, dan lukt het niet bij mij. Misschien helpt het je ook, te weten dat je niet met iets illegaals bezig bent. Je mag op straat foto's van mensen maken en ze publiceren, mits de geportretteerde geen moreel (uit geloofsovertuiging bijv.) bezwaar heeft. Maar dat merk je snel genoeg.

Formeel is het zo dat een geportretteerde eventueel aanspraak kan maken op portretrecht bij publicatie. Maar die discussie is hier vaak genoeg gevoerd om hem niet helemaal te hoeven herhalen.

Ik wens ze succes

T hangt nogal van t type foto dat maarten wil maken af natuurlijk. Die mensen in zn voorbeeld hebben geen poot om op te staan in ieder geval.

@kissyfur je bedoelt dat ze van achter gefotografeerd en dus onherkenbaar in beeld gebracht zijn?

zoals ik al suggereerde: laten we deze discussie hier niet helemaal naar portretrecht laten gaan; die is al vaak genoeg gevoerd

nee, want ze zijn wel herkenbaar. Ik bedoel dat ze geen schade ondervinden van een publicatie. Ze staan niet in de blote kont een zak friet te eten terwijl er mayonaise op hun kin zit.

Ik kan niet beoordelen of ze een aanmerkelijk belang hebben tegen publicatie. Stel je voor dat het een advocaat en een aanklager zijn in 1 proces die niet geacht worden met elkaar te praten... Dat is niet altijd aan de foto af te zien zonder dat je de context weet.

je hebt gelijk, die linker lijkt op holleeder

Die 85mm thomas: leuk ebook en volgens mij best nuttig, maar die youtube filmpjes en wat hij dan maakt zijn echt tenenkrommend zeg. Die tactiek werkt vast op een dikke duitser die met pensioen is, maar of dat op een jongen met een schoudertasje in nederland werkt betwijfel ik

Is een flink onderwerp geworden zeg, bedankt voor de reacties!

Vandaag met de Petri Amsterdam in geweest. En prompt tegen problemen aangelopen, waarschijnlijk doordat het nog te lang duurt voor mij om de camera in te stellen (meetzoeker, en alle instellingen voorop is even wennen), zeker als ik mensen in hun eentje fotografeer. Beiden werden nogal geërgerd, gelukkig had ik in beiden gevallen de foto nog niet gemaakt.

Overigens: Het ene beeld was een mevrouw die in haar eentje de krant zat te lezen, de ander van een meneer die voorbij liep met op de achtergrond een billboard van een meneer met nogal priemende ogen.

Wel frappant was dat beiden de foto wilden zien die ik had gemaakt, maar dat gaat dus niet!

3 Tactieken (misschien dat er meer zijn)
• Verbergen: Zolang ze het niet doorhebben kunnen ze ook geen commentaar leveren toch? Nadeel is dat je haast meer bezig bent met het verbergen van je activiteit dan dat je op de fotografische kwaliteiten kan letten.
- Doen of ze niet onderdeel zijn van het onderwerp;
- Wanneer ze bewegen: je camera al opstellen voor ze in beeld komen.
- Hipshots etc;
- Je camera volledig verbergen
• Negeren: Je houding is belangrijk, gewoon doen alsof het de normaalste zaak in de wereld is dat je een camera in hun neus drukt, en gewoon verder gaan, mensen niet speciaal aankijken van te voren, of daarna. In Nederland kan ik 'm niet goed aanmeten, maar in het buitenland doe ik gewoon alsof ik een toerist ben (wat ik feitelijk ook ben). Mensen denken dan toch snel "ach, weer zo'n vreemde toerist", en als ze iets opmerken kom je er meestal makkelijk vanaf door te zeggen dat je ze niet kan verstaan oid.
• Meewerken: Vriendelijk vragen of ze mee willen werken. Voor mij persoonlijk werkt het niet; vind het toch moeilijk uit te leggen, en je verstoort de situatie en maakt er iets onnatuurlijks van.

Bij mij werken 'Verbergen' niet (levert slechte platen op), en 'meewerken' staat me ook teveel tegen. Komt er op neer dat ik dus alleen in het buitenland aan straatfotografie doe...

Maar welke tactiek ook, je moet er sowieso voor zorgen dat je niet aan je instellingen hoeft te zitten. Kaderen (,focussen,) en schieten.

Ga eens oefenen op bijvoorbeeld een elf-fantasie-fair de kans dat ze nee zegen is nihil dus dat geeft al wat vetrouwen .. sterker nog .. als je vraagt aan mensen hoe ze absoluut niet aangsproken willen worden of gevraagt voor een foto vertellen ze dat met een glimlach en vaak nog met voorbeelden ter illustratie.

Ik heb er veel van geleerd.


ps ... is ook een prima lokatie voor schiterende foto's
21-22 April .. google ff